13/09/2005

13-09-2005 (17) Belga Ambasadorino en Vilnius

 

Parolado de la belga Ambasadorino
en Vilnius dum la Solena Fermo.

Vilno, 30 julio 2005.

Sinjoro Prezidanto kaj estraranoj,
Estimataj gastoj,
karaj amikoj,

                   Mi ege ĝojas esti kune kun vi ĉi-matene, okaze de la solena fermo de la naŭdeka universala kongreso, kaj mi dankas la organizantojn pro la invito.

                   Kiel loĝantino en Vilno, mi povas certigi vin ke ĉi-tiu Kongreso ne pasis nerimarkita en la urbo. Jam antaŭ via alveno estis publikigitaj artikoloj en magazinoj, ĵurnaloj, ktp. Ankaŭ la multaj reklamtukoj kun la tre bela emblemo de la Kongreso, nome la Gedemin-turo, kiu al mi memorigas iomete pri la Babel-turo, vekis la atenton de la publiko.

                   Krome, en la urbo la esperantistoj estis tre videblaj pro siaj insignoj kaj stranga lingvo. Ankaŭ tio surprizis la urbloĝantojn.

                   Dum diskutado ĉi-semajne kaj kun kolegoj diplomatoj, kaj kun la personaro de la ambasadejo, mi aŭdis jenajn demandojn:
UNUE : Ĉu Esperanto ankoraŭ ekzistas ?
DUE : Kial vi lernis esperantan lingvon ?
TRIE : Ĉu Esperanto iam povos fariĝi universala lingvo ?

                   Pli ol skepticismondubon mi aŭdis respekton kaj scivolemon en iliaj demandoj.

                   La fakto ke pli ol du mil tri cent personoj el pli ol sesdek landoj kunvenas tie ĉi en Vilno por diskuti kaj kunvivi en Esperanto, imponas, kaŭzas respekton kaj provokas demandojn.

                   « Ĉu ili vere parolas inter si Esperante ? », iu min demandis.

                   Ŝajnas al mi ke Esperanto devas ankoraŭ pli montri sin eksteren kaj respondi al tiuj demandoj. Intereso ekzistas, homoj estas pretaj aŭskulti kion Esperanto volas diri al ili, kaj lerni kion celas Esperanto.

                   Mi estas certa ke la fakto de la Kongreso ĉi-tie jam kontribuis al pli granda intereso pri Esperanto.

                   Mi deziras al vi ĉiuj, al la estraro, kaj al la membroj, sukcesplenan agadon en la estonteco, sed ankaŭ multe da ĝojo en la uzado de la lingvo dum agrablaj kaj instruaj konversacioj.

                   Ankaŭ ege dankon pro la invito ĉeesti la kongreson. Ĝis !

(Marie-Louise Vanherk, belga Ambasadorino en Vilno)

Traduction de
l’allocution de l’Ambassadrice de Belgique à Vilnius
pendant la Cérémonie de Fermeture.

Vilnius, le 30 juillet 2005.

Monsieur le Président et membres du Comité, chers hôtes, chers amis,

                  Je me réjouis énormément d’être avec vous ce matin, à l’occasion de la fermeture officielle du nonantième Congrès Mondial, et je remercie les organisateurs de m’avoir invitée.

                  Comme habitante de Vilnius, je peux vous certifier que ce congrès n’est pas passé inaperçu dans la ville. Déjà, avant votre arrivée, des articles ont été publiés dans des magazines, des journaux, etc. Les nombreuses banderoles, elles aussi, avec le très bel emblème du congrès, à savoir la Tour de Gedemine, qui me rappelle un peu la tour de Babel, ont éveillé l’attention du public.

                  En outre, en ville, les espérantistes étaient très visibles avec leurs insignes et leur langue étrange. Cela aussi a surpris les habitants.

                  En discutant cette semaine avec des collègues diplomates, ou avec le personnel de l’ambassade, j’ai entendu les questions suivantes :
1. L’espéranto existe-t-il encore ?
2. Pourquoi avez-vous appris l’espéranto ?
3. L’espéranto peut-il un jour devenir une langue universelle ?

                  Plus que du scepticisme ou du doute, j’ai entendu du respect et de la curiosité dans leurs questions.

                  Le fait, que plus de 2300 personnes de plus de 60 pays se réunissent ici pour discuter et vivre ensemble en espéranto, impose le respect et suscite des questions.

                  « Est-ce qu’ils parlent vraiment entre eux en espéranto ? », m’a demandé quelqu’un.

                  Il me semble que l’espéranto doit encore plus se montrer à l’extérieur et répondre à ces questions. L’intérêt existe, des personnes sont prêtes à écouter ce que l’espéranto veut leur dire, et apprendre le but de l’espéranto.

                  Je suis persuadée que l’existence de ce congrès a déjà contribué à un plus grand intérêt pour l’espéranto.

                  Je souhaite à chacun d’entre vous, au comité directeur et aux membres, un vif succès dans le futur, mais également beaucoup de joie dans l’utilisation de la langue lors de conversations agréables et instructives.

                  Encore un grand merci pour l’invitation à participer au congrès. Au revoir.

(Marie-Louise Vanherk, Ambassadrice de Belgique à Vilnius)

00:14 Écrit par Francine | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.